ROZDZIAŁ 14

Kate siedziała na kafelkach, miała na sobie biały, rozciągnięty t-shirt i bordowe majtki.

Włosy upięte wysoko w koński ogon, który tym razem nie był perfekcyjny, pojedyncze pasma okalały czoło filigranowej dziewczyny. Wokół niej leżały zużyte chusteczki, masa zużytych chusteczek i … testy ciążowe, było ich około piętnastu. Podniosłam jeden z podłogi- dwie czerwone kreski, wiedziałam, co to oznacza. Usiadłam obok przyjaciółki, objęłam ją ramieniem, a ona wtuliła się we mnie, jak małe dziecko.

-Ja, ja … - zaczęła Kate, głośno łkając – ja myślałam, że to zatrucie, ale kiedy nie dostałam miesiączki, to … - przerwała, zalewając się łzami, od ich nadmiaru krztusiła się i głośno kaszlała.

-Cśśś, cśśś, mała, jakoś to będzie, poradzimy sobie- głaskałam ją pieszczotliwie po włosach.

Wyciągnęłam dyskretnie komórkę i napisałam wiadomość do Meg i Jasmin.

-Chodź, Katherine, trzeba trochę tu posprzątać i ty musisz się ogarnąć- wstałyśmy z posadzki. Przyjaciółka poszła się przebrać i zmyć rozmazany makijaż, a ja wzięłam się za sprzątanie łazienki. Wyrzuciłam wszystkie chusteczki i testy do kosza, oprócz jednego, zapakowałam go pośpiesznie do woreczka i wrzuciłam do torebki.

-Jak Katie ochłonie, to na pewno będzie chciała jakąś pamiątkę po tym wydarzeniu- pomyślałam.  Zbiegłam do salonu, blondynka już tam siedziała. Wyglądała o niebo lepiej. Po chwili do domu wparowała Margaret wraz z Jasmin. Dziewczyna opowiedziała dwóm pozostałym o swojej nieplanowanej ciąży. One nie kryły zaskoczenia.

-Dzisiaj porozmawiam z mamą, muszę być z nią szczera.

-A co masz zamiar zrobić z dzieckiem? Jesteś młoda, to może pokrzyżować twoje plany, tak samo, jak Micka. Myślałaś o aborcji?- Meg upiła łyk wody.

-Oszalałaś? Przecież to jest niehumanitarne! – wydarła się na nią Jess.

-Nie, nie potrafiłabym usunąć dziecka. Jak będę musiała, to po porodzie oddam je do adopcji.- Katie myślała całkiem racjonalnie.

-Dobrze, a co z Mickiem?- spytałam

-Przyjeżdża za tydzień, wtedy mu powiem. Boje się, że mnie zostawi- jej oczy zrobiły się szklane.

-Nie zostawi, nie zostawi …

O 22 byłam już w domu. Jasmin nocowała u Katherine, więc nie musiałam się o nią, aż tak bardzo martwić.

-A ty czemu tak późno do domu wróciłaś, moja droga?- Dorothy zaskoczyła mnie swoją obecnością w domu.

-Ty nie w pracowni, mamo?

-Na twoje nieszczęście, nie.

-Przepraszam, spotkałam się z dziewczynami. Straciłam rachubę czasu.

-Jak zawsze- obraziła się.

Weszłam do swojego pokoju. Musiałam pouczyć się jeszcze na klasówkę z chemii, cholerne sole. Długo nie nacieszyłam się samotnością, bo po paru minutach wparowała moja rodzicielka. Myślałam, że znowu urządzi mi godzinne kazanie, na które nie miałam ani ochoty, ani czasu.

-Mogę pożyczyć 10 złotych? Mam całą stówę i nie chcę rozmieniać-spytała grzecznie.

-Tak, proszę, weź z torebki.

-Wiesz, że tatę znowu przenieśli?

-Tak? Tym razem gdzie?

-Centrum Londynu, dostał stałą posadę – uśmiech zagościł na mojej twarzy.

-Mamo, bo ja muszę ci coś powiedzieć …- zdecydowałam, że to najlepszy moment na opowiedzenie jej o tym, co miało miejsce na obozie.

-Libby? Libby błagam powiedz, że to nie o to chodzi – Dorothy trzymała w ręce zawinięty test ciążowy.

-Boże, nie!- wyrwałam go z jej rąk.

-To, jak mi to wytłumaczysz?- splotła ręce na piersiach

-Ahh, mamo, Katherine jest w ciąży …

- O Boże, co na to Lilianna?

-Jeszcze jej nie powiedziała …

- Córeczko musisz ją teraz wspierać, bez względu na wszystko.

-Wiem, wiem

-O czym chciałaś ze mną porozmawiać?- usiadła na moim łóżku.

-No, bo jak byłyśmy w Londynie …

Po upływie godziny mama wiedziała już o wszystkim, z początku mi nie uwierzyła, ale pokazałam jej zdjęcia i łańcuszek od Hazzy.

O północy weszłam na laptopa, zadzwonił Harry. Nie powiedziałam mu nic o ciąży Katherine, nie chciałam zawracać mu głowy. Miał teraz dużo roboty, zaczęli przygotowania do dwumiesięcznej trasy koncertowej. Trudno mi było go okłamywać, ale stało się szczęście w nieszczęściu, mama entuzjastycznie podeszła do mojej propozycji zamieszkania w Londynie.

Tym się cieszyłam z Harrym przez całą noc, tak długo, że aż nie poszłam do szkoły…