ROZDZIAŁ 6

-Harry trochę mi tu zimno- powiedziałam

-No, to chodźmy do domu- złapał mnie za rękę. Po chwili jednak zatrzymał się

-Libby, chcesz ujawnić nasz związek, czy trzymać go na razie w tajemnicy? -spytał

-Jak ty wolisz, mi to bez różnicy- odpowiedziałam bez dłuższego namysłu.

-Może powiedzmy to tylko naszym przyjaciołom, a z okazywaniem naszego uczucia publicznie poczekajmy, no bo wiesz fanki i papparazi nie dadzą nam żyć. A ja chcę się tobą nacieszyć. Zakochuje się w robie z każdą chwilą coraz bardziej, wiesz?- zbliżał się już, aby mnie pocałować, jednak odepchnęłam go. – Tak, masz rację. Zróbmy tak jak mówisz. Ja też chyba się w Tobie zakochałam- po tych słowach przyciągnęłam go do siebie, tym razem on oddalił się ode mnie

-Chyba?- w jego oczach widziałam niepewność i zakłopotanie

-Na pewno- poprawiłam się

-Mam ci wierzyć?- nadal stał w bezpiecznej odległości ode mnie

-Tak- wtedy złożyłam na jego ustach soczystego całusa – teraz wierzysz?

-Chyba będziesz musiała się bardziej postarać- zarzuciłam ręce na jego szyje i sprawiłam, że nasze klatki piersiowe stykały się. Całowaliśmy się jeszcze przez chwilę po czym udaliśmy się w stronę drzwi frontowych.

-Gdzie wyście się podziewali?!- warknął Lou na przywitanie.

-Yyy, no stary słuchaj- zaczął mój ukochany

-Czy ja o czymś nie wiem?- spytał Tomlinson podejrzanym głosem.

-Wiesz to chyba koniec Larr’ego- Harry mocno mnie przytulił

-A ja myślałam, że wasz bromance zakończył się jakiś rok temu, kiedy zaczęłam z robą chodzić, Louis!- usłyszeliśmy Eleanor, która stała na końcu przedpokoju ze skrzyżowanym rękami na piersiach. Wyglądała jak obrażone dziecko. Wszyscy zgodnie roześmialiśmy się.

Nasi przyjaciele, kiedy dowiedzieli się, że jesteśmy parą szczerze nam gratulowali i życzyli szczęścia. Ok. 22 Danielle, Liam, El oraz Lou pojechali do swoich domów.

Do Harr’ego podszedł Josh, po chwili dołączył do niego Mick.

-Słuchaj mieszkamy na drugim końcu tej ulicy, więc może Jasmin i Kate mogłyby mieszkać razem z nami przez te dwa tygodnie pobytu w Londynie?- spytał blondyn, zalewając się rumieńcem.

-Jeżeli dziewczyny tego chcą to nie widzę problemu. Tylko pamiętajcie, że przez 5 dni muszą być o 7:00 koło nas, żeby moja mama mogła je zawieźć na miejsce zbiórki. Drugi tydzień możecie spędzić z nim jak chcecie. A później- zawahał się – pojadą do Polski- dokończył.

Po upływie godziny moje przyjaciółki miały spakowane już walizki i wszystkie swoje rzeczy.

Przytuliłam je i szepnęłam do ucha- tylko bez żadnych ceregieli, wiecie grzecznie i spokojnie, tak? – Każda skinęła potakująco głową

-Tylko uważajcie na nie – rzuciłam w stronę chłopców – Dobrze- drzwi zamknęły się z hukiem.

-Nie martw się, wszystko będzie w porządku. Znam Micka i Josha od bardzo dawna, to odpowiedzialni i mądrzy faceci. Do niczego nie będą je zmuszać, ani nic złego im nie zrobią. Dziewczyny są z nimi bezpieczne- Harry zauważył moje zatroskanie.

-Pewnie masz rację. – uśmiechnęłam się delikatnie – A gdzie Meg i Niall?

-Myślę, że w waszym pokoju, stamtąd dochodzą te dziwne odgłosy i śmiechy- poruszył dziwnie brwiami. Rozśmieszyło mnie to. Zapukaliśmy do sypialni i weszliśmy do niej.

Margaret i Horan leżeli objęci w łóżku. Kiedy nas zobaczyli poderwali się na równe nogi.

Nie wiem co wtedy we mnie wstąpiło. Stanęłam na palcach i zmusiłam Harr’ego aby na mnie się schylił. Pocałowałam chłopaka, mimo że był to krótki pocałunek to i tak moje ciało przeszły drgawki. Nie potrafiłam wyjaśnić tego w jaki sposób Harry na mnie działał.

Margaret rzuciła mi się w ramiona i niemal mnie przewróciła.- Ja wiedziałam, że między wami coś ikrzy, no ja wiedziałam!- wydzierała mi się do ucha.

Usiedliśmy z Loczkiem(pozwolił mi siebie tak nazywać) na łóżku , które miało być moim, jednak nie miałam jeszcze okazji na nim spać. Czułam, że takowa się szybko nie nadarzy.

Rozmawialiśmy o tym, co wydarzyło się dzisiejszego wieczoru.

-Wiesz, Meg chciałbym Cię poinformować, że na tą imprezę przyjechałem prosto z lotniska. Wróciłem z Irlandii. Wypiłem parę piw, więc uzgodniłem z Harr’ym, że dzisiejszą noc spędzę tutaj. Cieszysz się? – Horan uśmiechnął się zawadiacko.

Moja przyjaciółka rzuciła się na niego , cmoknęła w policzek i krzyknęła – Jeszcze się pytasz?!

-Niall właściwie to możesz spędzić tu najbliższe dwa tygodnie. Dom jest wystarczająco duży, aby nas wszystkich pomieścić. Myślę, że Margaret będzie szczęśliwa. Możecie zająć ten pokój – powiedział. Irlandczyk przytulił swojego kumpla, Maggie uczyniła to samo.

-A gdzie ja będę spała?- wywróciłam oczami

-Kochanie, to chyba logiczne, u mnie na górze, no chyba że nie chcesz- udał minę zbitego psa.

-No skoro nalegasz, to chyba nie mam wyjścia – wciągnęłam głośno powietrze – nie no, oczywiście, że chcę!- ucałowałam go w policzek.

Harry wziął na górę moją walizkę i wszystkie rzeczy. „Przeprowadzka” była zakończona po około 10 minutach. Było już przed północą. Poszłam się wykąpać, trwało to ok. pół godziny, po mnie zrobił to Harry, zajęło mu to tyle samo czasu ile mnie. W czasie kiedy go nie było ułożyłam się na kanapie. W pokoju było tylko jedno łóżka, co prawda dwuosobowe …

Harry przyszedł, był bez koszulki, w samych dresach.

- A tobie co odwaliło, raz dwa na łóżko- rozkazał

-Nie kotku ja śpię na kanapie, a ty na łóżku. Nie zapominaj, że to ja jestem twoim gościem, a nie ty moim- powiedziałam to i naciągnęłam na siebie kołdrę, która po chwili została ze mnie brutalnie ściągnięta. Harry wziął mnie na ręce, mimo iż próbowałam go kopnąć, a później wierzgałam się. Chłopak położył mnie na łóżku i szepnął do ucha – ty śpisz tutaj.

Pochylał się nade mną. Pocałowałam go i stwierdziłam stanowczo – NIE.

Harry zaśmiał się- myślałaś, że mnie tym przekonasz? O nie, nie . Założymy się, że spędzisz dzisiejszą noc tutaj?- uśmiechnął się łobuzersko. Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo zaczął mnie łaskotać. Pisnęłam. – Aaaaaaa, Harolda no przestań, aaaaa, puść mnie, błagam aaaa, stop , stop! To tortura, proszę – błagałam

-Cicho tam na górze!- usłyszeliśmy z dołu Anne.

-Ona zawsze zjawia się w najmniej odpowiednim momencie- stwierdził Harold

Roześmialiśmy się. – Tak, więc masz łaskotki?- Harry położył się koło mnie

-Nie, tak mi się tylko piszczeć chciało- powiedziałam teatralnym głosem. – Tak, więc- kontynuowałam – nie chcę, żebyś spał na kanapie – odwróciłam się w jego stronę.

-A ja nie chcę, żebyś ty tam spała i co teraz zrobimy? – wziął głęboki oddech

-Tak sobie pomyślałam- przeciągałam słowa bawiąc się jego loczkami- że może moglibyśmy razem spać na łóżku?- przygryzłam dolną wargę.

-Moje modlitwy zostały wysłuchane!- rzekł Harry unosząc ręce w górę.

-Ale kochanie bez żadnych takich!- przykryliśmy się kołdrą, wzięłam jedną z wielu poduszek i położyłam ją między nami. Styles popatrzył na mnie – no ty sobie chyba żartujesz?- rzucił poduszką w kąt pokoju. Zaczęliśmy się całować, nasze ciała były bardzo blisko siebie.

To wszystko było jak sen, cudowny sen, z którego nie chciałam się budzić …

No i jest rozdział 6 ;) Chciałabym Was bardzo prosić o pozostawianie komentarzy, bo to dla mnie bardzo dużo znaczy. Dziękuję i miłego czytania życzę ;33